maandag 16 november 2009

Sinaasappelconfituur

De bessenconfituur is nog lang niet op.
De pruimenconfituur is nog lang niet op.
Maar toch maakte ik confituur van appelsienen die ik in de biowinkel kocht.
Hij is gewoon te lekker om daaraan te weerstaan.

12 sinaasappelen met een mooie schil
appelsap (om aan te vullen tot 2 liter sap)
honing (hoeveelheid naar smaak / of zoetmiddel naar keuze)
2 zakjes marmello 1 (biowinkel / niet nodig als je suiker gebruikt)

De zeste van de sinaasappelen kook je in een beetje appelsap.
Het je geen zesteur, dan schil je de sinaasappelen heel dun. Dat kan met een dusnschiller. Die stukken knip of snijd je dan heel fijn.
Tot vorig jaar perste ik appels tot sap. Nu gebruikte ik het sap dat we lieten persen. Ik nam nog nooit het gewone appelsap uit de handel. Troebel sap kan wel.
Het sap van alle sinaasappelen gaat mee in de pot als de sliertjes gaar zijn.
Misschien heb je nog wat appelsap nodig om aan twee liter te komen.
De honing of de suiker voeg je toe als het sap kookt.
Als het sap opnieuw kookt roer je de marmello erbij.
Na een minuutje koken kan de confituur in de potjes.

Wanneer je deze confituur op een warme pannenkoek doet, smelt hij weer een beetje. Dan is hij op z'n lekkerst. Vind ik.

vrijdag 13 november 2009

Winterspullen

Een eenvoudig winterbroekje voor jongste petekind
Ik tekende een passende broek na en probeerde ze te naaien.
Ze kan nog langer en korter en ook smaller en breder gemaakt worden. Dat ze zal passen, komt dus wel in orde. Maar is het model deftig? Ik ben benieuwd?

Voor haar zus naaide ik al een fris rokje. Nu eentje voor de winter.

Voor man is het rokje duidelijk te klein!
Het is echt plezante stof om te verwerken. En ze is zacht, soepel en warm. Ik zou zelf ook wel wat willen van die stof...

donderdag 12 november 2009

"Bavetjes"

Jonste zus wilde nog wel een paar bavetjes voor jongste petekind.
Je hebt geen massa stof nodig en je kan toch wat technieken oefenen. Ik maak dat dus wel graag.
We zijn het eens over de mooiste.

Voorkant


Achterkant


En verschillende spullen met een zelfde stofje, daar hou ik wel van. Ook het stofje op zich is een favorietje. Jammer genoeg heb ik het niet in heel veel kleurtjes.

In het midden ligt een schrift met harde kaft die ik een nieuwe en zachte kaft gaf.

zondag 1 november 2009

Een stokje

Een stokje doet de ronde. Ik kreeg het ook.
Iets schrijven doe ik niet echt graag. Maar lezen op een ander wel. Dus ...

1. Ik ben 42 en gepensioneerd. Dat koos ik niet zelf.
Dat deed de pensioencommisie omdat ik geen gezondheid heb om ver mee te komen.

2. In mijn vorig leven was ik onderwijzeres. Het langst gaf ik les in het eerste leerjaar. Vele kinderen verbleven tijdens de week op het internaat dat aan de school verbonden is.

3. Ik heb geleefd voor mijn werk. Maar dat is, denk ik nu, niet echt heel verstandig geweest. Ik had geen energie meer voor wat anders of iemand anders.

4. Kinderen zien evolueren en dan vooral als ze leren praten en lezen, blijf ik toch zo boeiend vinden.

5. "Kinderen krijgen niet op hetzelfde moment tanden, leren niet op hetzelfde moment lopen of praten. We kunnen ook niet verwachten dat ze op hetzelfde moment kunnen lezen." Dat was mijn motto.

6. Dat pensioen was een behoorlijke klap. Nu zijn we twee jaar verder en kan ik toch weer blij zijn.

7. En dat word ik mee dankzij mijn geprul met stof, naald en draad.

8. Bakken heeft ook een plezant effect, maar dat is fysiek zwaarder. Je kan het niet even wegleggen als je rust nodig hebt en zitten is dan lastig.

9. Kinderen hebben we niet. Daar zit die gezondheid voor iets tussen. Dat is dus niet iets waar we blij mee zijn.

10. Onze neefjes en nichtjes worden dus graag gezien. En ze geven me een reden om verder te prullen.

Voila, dat was het. Dit stokje gaat al even mee en ik las al veel bij anderen. Wie het graag wil, pakt het maar... Want zelf kan ik enkel doorgeven aan wie het al had.