vrijdag 26 februari 2010

Niet eetbaar

Een boterham met kaas, salami of choco?

Of liever pizza?
En wat wil je daar dan op?


Een kopje thee?


Grote zus van klein petekind heeft hier en bij haar thuis al heel wat geserveerd.

Naar aanleiding van de taart vertelde zus dat ik graag vilten voedsel wilde maken. Groot petekind had nog iets liggen dat er op lijkt. Het komt uit een groot knutselpakket dat ze ooit kreeg. Ze heeft er nooit wat van gebruikt. Het is papier met iets op. Het lijkt inderdaad op vilt, maar het is niet zo sterk en veelzijdig. Ik stikte alles dubbel zodat er geen papier zichtbaar is. Ik weet niet of het lang zal meegaan, maar prulde wel met veel plezier.
Van een restje stof maakte ik boterhammen en kwartjes pizza.
Bij het uitzoeken van de foto's merk ik dat ik niet alles trok. De frisco's ontbreken alvast. Die hebben een echt stokje en een witte ijsrand met chocolade rondom en vulling om dikte te geven.

Peperkoek


Lang geleden had de schoonmoeder van een oud-collega perperkoek gebakken. Ik mocht proeven en was daar meteen weg van.
Al een tijdje ben ik aan het proberen iets in die zin te evenaren. Ik zocht recepten en paste aan tot ik had wat ik lekker vind.
Dit werd het. Het is echt anders dan peperkoek uit het warenhuis, maar dat was die van vroeger zeker ook. En zo hoopte ik ook dat het zou worden.

125 gram donkere candysuiker
100 ml water
2 eieren
10 gr koekkruiden (of speculaaskruiden, dat is makkelijker te vinden)

Dit meng je al goed.

250 gr zelfrijzende bloem

De bloem meng je er geleidelijk onder tot je bellen krijgt. (Stel je daar niet teveel bij voor!)

Ik gebruik hiervoor mijn langwerpige siliconen bakvorm. Want het moet niet heel heet gebakken worden. Het zat dik 45 minuten in de oven op 180 graden. Maar kijk al wat vroeger of er nog wat aan je mes blijft plakken. Elke oven is anders en dit mag niet te lang bakken. Een zachte korst krijg je door de warme perperkoek al te verpakken.

Een tijdje geleden gebruikte ik agavesiroop in plaats van een deel van de suiker. Dan moest er minder water bij. Dat doe ik zeker opnieuw, maar dat heb ik nu niet in huis. En ik besef dat anderen het vaak zoeter willen. Je kan tot dubbel zoveel suiker gaan. Neem dan de helft wit en de helft bruin.

zaterdag 20 februari 2010

Jarigen

Voor de grote zus van klein petekind die drie jaar werd.
Een schort en zakjes met thee voor bij de taart.
En een zakje stempels en inkt (omdat ze graag knutselt en stempelt) en een bladwijzer (omdat ze van boeken houdt).



Voor mijn zus, de meter van de andere jarige.
Graag zelfgemaakt en lentegroen. (Deze ruitjes gebruikte ik al voor haar klas. Ik wist dus dat ze de stof graag ziet.)
Het broodmandje wilde ze graag. Ik vulde het met twee soorten confituur, een boodschappen- of schooltas, een klein zakje en een bladwijzer en een zakje met een stempel met het figuurtje van haar klas met passende inkt.



Vandaag kon ik alles afgeven. Het is wel een beetje spannend om een zelfgemaakt cadeau te geven. Zal het wel in de smaak vallen?
Het was ok. Oef!

zaterdag 6 februari 2010

Toch eens proberen

Voor de allereerste keer heb ik een patroon uit een boekje gevolgd. (Knippie)
Een idee hebben of zien en dan zoeken hoe ik dat kon uitvoeren. Dat is wat ik deed. Ik heb nooit een werkwijze ofzo gevolgd.
Heel nauwgezet doen wat voorgeschreven staat, was dus nieuw.
Ik had er geen idee van of ik ertoe in staat zou zijn. Ik begon er maar niet aan.
Maar het is gelukt! En meer nog. Het was ook plezant!

Terwijl ik dit typ, hoor ik toevallig op de achtergrond op de TV een lied dat mama koos voor haar begrafenis eind 2009. Panis Angelicum.
Vanmiddag zei ik nog tegen papa dat ik mama zeker zou gezegd hebben dat ik een patroon uit een boekje had gebruikt. Net zoals zij het jarenlang deed voor ons toen we klein waren. Iets maken zonder patroon, daarvan dacht ze dat ze dat niet zou kunnen.
Mama heeft nog net geweten dat een dochter haar vroegere bezigheid ook wel de moeite vond... Dat vond ze echt plezant. En ik ben daarom blij dat ze het nog net geweten heeft.

Het kleedje is voor jongste petekind. (Ik hoop dat het past nu of over een tijdje.) Mama heeft toen ze hoorde dat er niets meer mogelijk was heel vaak gezegd dat ze echt hoopte dat ze haar geboorte nog zou mogen meemaken. Dat is gelukt!
Klein petekind heeft deze week heel wat moeten doorstaan in het ziekenhuis en ze heeft dat heel goed gedaan. Ik ben bang geweest. Om me af te leiden van de spanning, heb ik mezelf bezig gehouden. Mijn gedachten waren bij haar.



De knoopjes ontbreken nog.
De afwerking is zeker niet perfect. Maar het smaakt naar meer.

Een volgend patroon wil ik gebruiken voor groot petekind. Ze vroeg me een hele tijd geleden om haar communiekleed te maken, maar dat durfde ik niet. Het wordt dus iets anders. Als ze hier nog eens komt, laat ik haar wat kiezen. Net zoals wij dat vroeger deden.

maandag 1 februari 2010

Bladwijzers

Of ik zoveel boeken tegelijk lees? Dat vraagt schoonbroer-buur.
Ik ben altijd in een boek bezig. Dat is al één.
Ik geef weleens wat weg. Dat is ....
En ik zoek in kookboeken wat ik nog weleens wil proberen. Dat is ....

Het is alvast een manier om stofrestjes op te gebruiken en ik hou van boeken.
Er zullen er dus nog wel volgen.