zondag 1 november 2009

Een stokje

Een stokje doet de ronde. Ik kreeg het ook.
Iets schrijven doe ik niet echt graag. Maar lezen op een ander wel. Dus ...

1. Ik ben 42 en gepensioneerd. Dat koos ik niet zelf.
Dat deed de pensioencommisie omdat ik geen gezondheid heb om ver mee te komen.

2. In mijn vorig leven was ik onderwijzeres. Het langst gaf ik les in het eerste leerjaar. Vele kinderen verbleven tijdens de week op het internaat dat aan de school verbonden is.

3. Ik heb geleefd voor mijn werk. Maar dat is, denk ik nu, niet echt heel verstandig geweest. Ik had geen energie meer voor wat anders of iemand anders.

4. Kinderen zien evolueren en dan vooral als ze leren praten en lezen, blijf ik toch zo boeiend vinden.

5. "Kinderen krijgen niet op hetzelfde moment tanden, leren niet op hetzelfde moment lopen of praten. We kunnen ook niet verwachten dat ze op hetzelfde moment kunnen lezen." Dat was mijn motto.

6. Dat pensioen was een behoorlijke klap. Nu zijn we twee jaar verder en kan ik toch weer blij zijn.

7. En dat word ik mee dankzij mijn geprul met stof, naald en draad.

8. Bakken heeft ook een plezant effect, maar dat is fysiek zwaarder. Je kan het niet even wegleggen als je rust nodig hebt en zitten is dan lastig.

9. Kinderen hebben we niet. Daar zit die gezondheid voor iets tussen. Dat is dus niet iets waar we blij mee zijn.

10. Onze neefjes en nichtjes worden dus graag gezien. En ze geven me een reden om verder te prullen.

Voila, dat was het. Dit stokje gaat al even mee en ik las al veel bij anderen. Wie het graag wil, pakt het maar... Want zelf kan ik enkel doorgeven aan wie het al had.

1 opmerking:

  1. knap hoor Marleen dat je ondanks dat je liever leest dan schrijft mee doet met dit stokje... je hebt je deel ook aardig gehad al in dit leven... nu gewoon alles wegdoen en dan genieten.. of liever GENIETEN... je mag nog minstens 50 jaar.. dus nog lang niet op de helft:)...

    grts

    BeantwoordenVerwijderen